TÜRK ÜLKÜSÜ

Dünya bir çarpisma alanidir. Yaratici kuvvet, dünyayi bir çarpisma düzeni içinde yaratmis, yaratilanlar çarpisma düzeni içinde yasayip bugüne erismislerdir. Bunun, neden, niçin böyle oldugu hakkindaki yüksek felsefi düsünceleri bir yana birakip gerçegi oldugu gibi kabul edersek, çarpismaya hazir bulunmanin en hayati prensip oldugu sonucuna kendiliginden variriz.

Insanlar arasindaki çarpisma, birlesip düzene girmis topluluklar arasinda oluyor. Bu topluluklara millet diyoruz. Milletler, binlerce yildan beri var. Amansiz bogusmalarda bazilari ortadan kalkmis, bazilari sonradan kurulmus, fakat milletler her zaman var olmus, her zaman birbiriyle savasmistir.

Savasmak, yasamak için gereklidir. Çünkü, milli çikarlarin çatistigi davalari bitirmek için, savastan baska çare bulunamamistir. Milletleri savasa hazir bulunduran iki vasita vardir. Biri maddidir, buna "teknik" diyoruz. Biri ruhidir, "ülkü" adini veriyoruz.

Uzun tarih göstermistir ki, esit maddi kuvvetler arasindaki çarpismayi ruhi yönden üstün olan kazanir. Ruhi kuvvet, teknik kuvveti yaratabilir. Ruhi kuvvetten yoksunluk ise, maddi güç ne kadar büyük olursa olsun bozgun demektir.

Ruhi kuvvet nedir?

Milli üstünlük inanci, büyümek istegi, yani milli ülküdür. Milli ülküler, topluluklarin yaratici kuvvetidir. Bütün yaratici güçler gibi de, aykiriliklari yok etmek özelligine maliktir. Türk yaratici gücü, yani Türk ülküsü, yüzyillardan beri prensip haline gelmis, ugrunda çarpisilmis, birkaç kere gerçeklesmis bir düsüncedir. Ona hayal diyenler, hayal içinde gevseyip tembellesmis olanlardir. Dedikleri gibi hayal olsaydi, hiç gerçeklesir miydi?

Bununla beraber yirminci yüzyil bir mucizeler zamani olmus, olmaz sanilanlar mümkün kilinmistir. Bu bakimdan da Türk ülküsünün gerçeklesmesini ummak, insanlar için, haktir.Türk ülküsü, Türk büyüklügü ve Türk kudreti istegi ve inancidir. Inancin ne büyük ruhi amil oldugunu anlatmaya lüzum yok. Imanla, ümitsiz hastalar bile iyilesiyor

Bir ülkünün çerçevesinde toplanmak ve onun için ölümü bile göze alarak savasmak ne güzel seydir! Insanlar ancak ülkü ile hayvanlardan ayrilabiliyorlar. Milli bir ülkü olmadiktan sonra, insanin hayvandan ne farki kalir? Hayvan, ölümden ve izdiraptan kaçar, kuvvetliden korkar.

Ölümden korkmayan, izdiraptan kaçmayan, kuvvetli ile savasi göze alan yaratik, ancak ülkücü insandir.

Bir zamanlar, dinler, insanlari hayvan olmaktan kurtarmak için çalisti, onlara Tanri'dan ögütler verdi. Bugünkü ülküler tamamiyla millidir. Dini inanci da içine almis olan milli ülkü, insanlari sürükleyen, güçlendiren ve asillestiren bu duygu ve düsüncedir.

Bugünkü kaba maddecilik arasinda, Türk ülküsü sararmis, biraz küllenmis gibi görünüyor. Maddecilik hastaligi geçtigi zaman, o, yine parlayacaktir. Onun için Türk ülküsüne sarilmaya mecburuz. Bütün Dogu milletlerini yendigi halde, yalniz Türklerle basa çakamayan Bati'nin içine sinmis düsmanligi ve hinci karsisinda, bizim silahimiz, Türk ülküsüdür

Arab'i, Acem'i, Hind'i, Çin'i yenilirken, tek basina Avrupa'ya dalan ve yüzyillarca tek basina bütün Avrupa milletlerine karsi Tanrinin adinin savunan Asya arslanlari, zaman zaman gaflet uykusuna dalmislar, fakat sonra siçrayip sahlanmislardir.

Bu seferki dalginlik biraz tehlikeli gibi görünüyor. Çünkü, içinde yabanciya hayranlik unsuru var. Tehlikeler nereden gelirse gelsin, ne kadar büyük olursa olsun, tek çare ve tek ilaci "Türk ülküsüdür".

Bir sair:

Bu toprak için, Bu bayrak için, Ölelim.. Fakat bilelim.

Diyor. Güzel bir düsünce. Türk ülküsünün yoluna girdigimiz gün, bu siiri biraz degistirerek söyleyecegiz:

Bu toprak için, Bu bayrak için, Ölelim. Ne düsünelim, ne de bilelim!

10 Kasim 1955